Ik had al respect voor leerkrachten en dat is de afgelopen weken alleen maar meer en meer geworden. Mijn zoon heeft namelijk wel wat extra’s nodig bij zijn schoolwerk. Extra aandacht, extra stimulans, extra uitleg. En hij heeft een juf die dat werkelijk fantastisch doet! Zij ziet hem en daar ben ik haar dankbaar voor!
Ik zie hem ook, maar wel als mijn kind….niet als mijn leerling en ik merk dat dit lastig te scheiden is nu ik hem ineens enkele uren op een dag dien te begeleiden bij zijn schoolwerk.

Sam zit al het hele jaar vlakbij juf vooraan. Dit tot zijn grote ongenoegen. Het is echter wel de plek voor hem. Zo kan hij niet steeds wegdromen en zodra hij terugvalt in zijn overtuiging dat hij geen fouten mag maken of in de overtuiging dat hij het gewoon niet kan, dan grijpt juf direct in. Zijn Cito score was daardoor verrassend goed dit jaar.

En nu zit hij thuis. Hetzelfde gedrag, hangen, wegdromen en negatief denken, zie ik hier gebeuren en zijn overtuiging dat hij het niet kan staat op een groot bord boven zijn hoofd geschreven.  

Ik kan niet zeggen dat het me diep raakt, gekgenoeg. De appel valt gewoon niet zover van de boom. Ik was vroeger ook doodsbang om fouten te maken. Het verschil is echter dat ik keihard ging leren en Sam bevriest. Sam doet gewoon niks meer uit angst. Nu ik ouder ben en mijn negatieve overtuigingen heb vervangen voor positieve overtuigingen, sta ik in mijn kracht. Maar je moet wel bereid zijn de negatieve los te laten. Dat kan wellicht wat angstig zijn. Sam is nog niet zover. Negatief denken is voor hem nog erg comfortabel.

Een mens kan pas leren als hij bereid is om te leren. Ouders lopen vaak een paar passen voor op hun kinderen. Voor de meeste ouders geldt dat als ze zien dat hun kind angstig, snel boos of onzeker is dat ze hun kind er zo snel mogelijk mee willen helpen. Er worden allemaal goedbedoelde adviezen uitgesproken. Fouten maken mag of er is geen reden om bang te zijn. Verschillende tips worden er gegeven, meestal werkt het niet.

Het raakt me niet dat Sam zo onzeker is tijdens zijn schoolwerk, omdat ik weet dat op een dag hij dit zelf als hulpvraag gaat benoemen. Dat is het moment om er actief mee aan de slag te gaan. Niet eerder.

Stel je toch voor dat jouw partner opmerkelijk gedrag bij jou opmerkt (je moet snel huilen of je bent erg onzeker) en van je verwacht dat je hier direct wat mee gaat doen, terwijl jij je er nog niet voldoende bewust van bent of als je het gewoon wel prima vindt zo (jij hebt er immers geen last van). Stel je voor dat jij het wel hebt opgemerkt, maar dat je teveel andere dingen aan jouw hoofd hebt en er geen ruimte is voor persoonlijke ontwikkeling op dit moment. Stel je voor dat anderen dat niet van jou accepteren en jou verplichten heel hard te werken aan jezelf. Dat is echt niet tof, toch!

Zo werkt het ook voor kinderen. Zij willen ook niet opgejaagd worden. Zij hebben soms ook teveel aan hun hoofd. Zij voelen soms nog niet dat er een hulpvraag is. Ik zou het in zo’n geval echt laten.

Raakt het gedrag jou als ouder? Dan is stap 1: zelf eerst onderzoeken wat jou zo enorm raakt. Wat is de spiegel? Wat heb jij nog niet verwerkt? Welk thema slaat op jou en waar mag jij zelf mee aan de slag?

Ik weet precies wat ik met Sam zou kunnen doen zodra hij er klaar voor is. Immers, er zijn heel veel kinderen positief over zichzelf gaan denken na een kindercoach traject bij mij. Dat zal tzt wel loslopen als hij zijn eigen hulpvraag kan verwoorden, bijvoorbeeld ‘mam ik zou willen dat ik niet altijd zo bang was om fouten te maken’

Natuurlijk gun ik het hem dat hij vol vertrouwen bezig kan gaan met zijn schoolwerk en zijn basis overtuiging van zichzelf heel positief is. Net zoals ik dat alle andere kinderen zo vreselijk gun. Toch laat ik het los voor nu en hoop ik dat de scholen weer heel gauw opengaan!