Ik sta te schreeuwen als een viswijf. Mijn zoon kijkt mij woest aan. Het is vreselijk uit de hand gelopen. Hij stampt naar boven en ik roep hem nare dingen na. Vervolgens sla ik keihard met de deur. Het lucht enorm op.
En dan…..dan word ik wakker. Badend in het zweet.

Wat een nachtmerrie was dat, maar ik ben blij dat ik het heb gedroomd. Het gevoel van boosheid blijft helaas wel de hele dag om mij heen hangen, net zoals het gevoel van machteloosheid en bezorgdheid.

Deze droom was vreselijk, maar wijkt niet zo gek veel af van de werkelijkheid. Ik ben in deze Corona tijd veel vaker boos op hem. Bozer dan ik anders ooit zou zijn geweest. Ik maak mij zorgen om al het geweld dat plaatsvindt achter de gesloten deuren binnen verschillende gezinnen in deze wereld. Dat verwerk ik in mijn droom.

Ook mijn zoon haalt mij af en toe het bloed onder de nagels vandaan. En ondanks al mijn eigen adviezen aan anderen, merk ik nu (weer) hoe ontzettend moeilijk het is om blijvend te reageren vanuit geduld en empathie als je 24/7 met elkaar op de lip zit.

Ik merk nu weer hoe belangrijk het is om niet alleen maar overstijgend te kunnen kijken naar de situatie, maar ook om af en toe uit de situatie te stappen, zodat je er vanaf een afstand naar kunt kijken. Als je er middenin zit, werkt het niet.

Ik loop met Sam tegen dingen aan waarvan ik niet weet hoe ik ze nu moet aanvliegen, want wat hij nodig heeft, wat ook ik nodig heb, kan nu gewoon niet. En daar sta je dan mooi met het advies om te kijken naar de behoeftes van je kind en van jezelf. Je moet het maar gewoon doen met dat wat er voor handen is en meer niet. En binnen die kaders heb ik alles al geprobeerd. Het voelt zo vreselijk machteloos.

Dus ik heb geen invloed op wat hij voelt en maar deels invloed op hoe hij zich gedraagt. Waar heb ik wel invloed op? Ja op mezelf. Ik moet dus weer terug naar mezelf. En middenin de nacht, terwijl ik wakker lig, besluit ik om een krachtige visualisatie te doen.

Ik stel mezelf voor dat ik een rugzak draag. Hij voelt heel zwaar. Ik visualiseer wat er in mijn rugzak zit. Ik zie een rugzak vol met bakstenen. Het puilt gewoon uit. Er kan niks meer bij. Ik stel voor dat ik de rugzak leeg. Steen voor steen. Het voelt steeds lichter, maar het gaat niet hard genoeg. In gedachten knip ik de onderkant kapot en met een harde plof vallen de bakstenen op de aarde. Meteen voel ik verlichting. Daarna visualiseer ik een prachtige lichtstraal. Het schijnt in mijn rugzak. Het is een lichtstraal dat staat voor vertrouwen en liefde. Daarmee wil ik mijn pad wel verder bewandelen. Even later val ik in een diepe slaap.

Als ik de volgende morgen opsta, merk ik dat ik weer een stuk rustiger ben. Mijn hoofdpijn is weg en ik reageer weer vanuit geduld en begrip.

Ik weet niet hoelang ik profijt heb van deze visualisatie en inzichten. In deze Corona tijd heb ik minstens 1 keer in de week een slechte dag (de overige dagen gaan eigenlijk best heel erg goed). Van mezelf mag ik rouwen om wat er gebeurt in de wereld. In wat voor wereld groeien mijn kinderen bijvoorbeeld op? Maar wat ik niet wil, is dat mijn kinderen gaan vibreren op mijn gevoelens. Dus voor hen blijf ik steeds weer kijken naar manieren om mijzelf weer beter te voelen. Zij verdienen geen moppermoeder. Zij verdienen het dat ik dicht bij mezelf blijf en manieren vind om mijn spanning kwijt te raken.