Mopperen op je kinderen. Wellicht doe je dat nu vaker dan anders, vaker dan je wenst. Misschien ben je nu even niet die lieve moeder die je zou willen zijn. Misschien raak je af en toe heel erg overprikkeld van de situatie thuis. Je bent namelijk elke dag met dezelfde mensen in een huis. Dezelfde energie, dezelfde prikkels, de constante vraag om aandacht van de kinderen. De enorme berg met wasgoed die jou “roept” en zegt ‘was mij, vouw mij’ en het huis dat sneller vies wordt dan anders. Je ziet het wel, je wilt het wel, maar hoe dan?

Als jij merkt dat je lontje korter is dan anders dan is dat niet meer dan normaal. Maar door te mopperen op jouw kinderen doe je niet zoveel om verantwoordelijkheid te nemen voor jouw eigen overprikkeling. Je denkt wellicht dat dit nare gevoel komt door jouw omgeving, terwijl het waarschijnlijk al een langdurige prikkelopbouw is geweest.

Aan mezelf merk ik dan vaak dat ik van mijn gezin verwacht dat ze met mij rekening gaan houden. ‘Jullie kunnen toch ook wel eens aan mij aanpassen! Moet je zien hoe ik mij de hele dag uit mijn naad werk voor jullie. Dat snap je toch wel!’
Vaak snappen ze er eigenlijk helemaal niks van, tot grote frustratie van mij.

Maar in feite kan jij jouw omgeving natuurlijk niet verantwoordelijk houden voor JOUW overprikkeling. Als jij niet jouw grenzen aangeeft, hoe moet een ander dat dan weten?

Elke grens heeft een ruimte en elke ruimte heeft een grens.

Hoe zorg jij ervoor dat je niet overprikkeld raakt in deze tijd? Weet jij hoe jij jouw zintuigen kunt laten kalmeren?

“Voor de een is het op tijd terugtrekken en ademhalingsoefeningen doen en voor de ander betekent ontspanning muziek luisteren of het bos ingaan. Weer een ander gaat sporten. Waar het om gaat, is dat je bewust bent dat je slechts overprikkeld bent.” ~ Saskia Klaaysen van het boek Prikkels bijten niet.

Vertraag, rommel aan en las (super) kleine pauzes in om te kunnen ademen en ontspannen. Zeker zodra je bemerkt dat je in de moppermodus terecht komt. Als het even kan, laat dan zo snel mogelijk alles vallen waar je mee bezig bent. Hoe meer het voelt als: ik heb absoluut geen tijd voor een pauze, dan heb je er juist een enorm nodig!

Bel je moeder, vriendin of zus. Praat van je af. We herkennen deze gevoelens bijna allemaal. Vind iemand die jou snapt.

Bespreek thuis wanneer ze jou even niet mogen storen. Spreek een signaal af of creeer een stilte plek in huis.

Het valt niet mee, ik weet het. Ik zoek ook nog elke dag naar manieren om hiermee om te gaan. Enerzijds voel ik op momenten de overprikkeling opkomen en anderzijds voel ik een constante onderprikkeling (lees bore-out). Wat betreft die onderprikkeling, daar kom ik in een volgend blog op terug.

Laat je horen wat jouw tips zijn? We kunnen veel van elkaar leren!