En dan vraag je je ineens af waarom je ook alweer een reden had om je kind te laten diagnosticeren of om hulp te vragen bij een specialist. Je hebt zowaar fantastische dagen achter de rug en je kind lijkt super ontspannen. Toch niet zo nodig? Had je het dan allemaal verbeeld? Misschien lag het gewoon aan jezelf, omdat je even niet zo lekker in je vel zat en je kind daarop reageerde.

Is dat herkenbaar voor jou? Heb je al vaker aan de bel willen trekken en ging het ineens weer veel beter, zodra je besloten had om iemand te bellen? Tja, join the club zou ik zeggen. Hoe vaak ik ouders dat heb horen zeggen en hoe vaak ik dat zelf heb gevoeld! Afgelopen week ervaarde ik dat mijn zoon zich zo spontaan en sociaal uitte dat ik mijzelf afvroeg of ik het allemaal wel goed gezien had.

Maar nadat hij een nachtje uit logeren ging en moeders die twee nachten van huis was en een rommelige maandag met een verlies binnen de familie is mijn mannetje toch weer behoorlijk van de leg. Dan zie ik weer wat we toen zo vaak zagen (dat typische gedrag, die zware overprikkeling) en waarom we dit traject in zijn gegaan.

Toch is het zo lastig om te ervaren dat anderen het niet snappen. Mijn zoon die zijn gedrag bij anderen nog kan sturen en alles opspaart voor thuis. ‘Het is toch een heerlijk ventje, niks mee te doen!’ zeggen ze dan. En dat is ook zo. Het is absoluut een heerlijk ventje. Een fantastisch kind, iets anders hoor je mij ook niet zeggen. Sterker nog, mijn coach zegt dat ik niet zo vaak hoef te zeggen dat ik zoveel van hem houd. Dat kan ze zo ook wel voelen. Blijkbaar voel ik ergens toch de behoefte om duidelijk te maken dat mijn liefde voor hem niet minder is, ondanks dat we geen raad meer wisten met zijn gedrag destijds.

Het is wel heel moeilijk uit te leggen waar wij tegenaan lopen als hij op school en bij familie zichzelf niet uit en alle overprikkeling bewaart voor thuis. ‘Maar mama, dat kan ik toch ook niet laten zien bij zoveel kinderen in mijn klas, wat zullen ze dan van mij denken!’
Ik ben blij dat hij zich vertrouwd genoeg voelt om thuis de spanning eruit te gooien. Bij de mensen die je het meest liefhebt, kun je vaak de meest negatieve emoties tonen, wetende dat de liefde onvoorwaardelijk is. Ik zie dit ook geregeld bij gescheiden ouders. Kinderen laten dan bijvoorbeeld alleen bij mama alle angst en spanning zien. Bij papa is zogenaamd niets aan de hand (of andersom). Ik begrijp de frustratie van die ouder die het de andere ouder moet uitleggen erg goed. Ze worden vaak weggezet als overbeschermend of ze moeten zelf maar eens goed kijken wat zij hierin doen. Daarmee kun je heel eenvoudig je eigen aandeel van je afschuiven.

Op scholen gebeurt dit ook regelmatig. En dan sta je daar als ouder, flabbergasted als de leerkracht zegt ‘Goh, dat zien wij hier in de klas totaal niet. Nee hoor, daar kunnen we er wel tien van in de klas hebben’. Verslagen ga je naar huis, want het zou dan wel aan jou liggen.
Ik heb altijd al een zwak voor deze ouders gehad. De wens om ze wel te horen en zien. De vinger erachter te krijgen en ze dan ondersteunen richting school of die andere ouder. En nu ik het zelf heb ervaren, is dat gevoel alleen maar versterkt. Samen erachter komen wat er nu werkelijk speelt en dit ook naar anderen vertalen. Dat is een deel van mijn missie. Uiteindelijk willen we maar een ding en dat is dat de kinderen zich ontspannen voelen en vol zelfvertrouwen opgroeien.