‘Er is oorlog in Oekraïne’ zegt het 7 jarige vriendje.
‘Ja dat weet ik’ zegt mijn zoon.
‘Er kan een derde wereldoorlog uitbreken’ zegt de 8 jarige vriend.
‘Dat zal wel meevallen, mijn moeder zegt dat…..’ zegt Sam.
‘Nee echt, als Nederland de Russen gaat aanvallen en zich ermee gaat bemoeien dan gooien zij bommen en raketten op ons’ zegt de 8 jarige.
Ik ben dit gesprek zat en ren er naartoe.
‘Hohoho, dit gesprek gaan we nu stoppen!’ zeg ik op iets strengere toon dan de bedoeling is. ‘Er is geen sprake van een oorlog in Nederland. Oekraïne en Rusland liggen erg ver weg. Laten we elkaar hier niet bang mee maken’.
‘Maar hij begon en ik…….’ probeert mijn zoon.
‘Ik hoorde jullie er alle drie over en dit stopt nu. Ga lekker spelen en laat deze discussie over aan de volwassenen’.
Mijn jongste kijkt naar de drie vrienden en mij en vraagt zich af waar we het over hebben.

Ik doe mijn best om mijn kinderen ook kind te houden. Ze krijgen wat mij betreft echt teveel ellende mee de laatste tijd. We gaan van corona naar oorlog, maar waar blijft hun onbezonnen jeugd? In mijn huis geen journaal, zelfs geen jeugdjournaal. Voor de bijzonder gevoelige kinderen pleit ik voor zo min mogelijk programma’s met een lage energie. Het jeugdjournaal is bij uitstek zo’n programma.
Onlangs kreeg mijn zoon mee dat er drie kinderen in een put zijn omgekomen. Hij heeft er een half uur om gehuild en kwam maar niet in slaap. Zo vreselijk vond hij dat. Het feit dat ze zo geleden hebben, kon hij moeilijk verteren.

Dus wat is de meerwaarde om kinderen zoveel informatie te geven waar zij nog geen ruimte voor hebben in hun hoofd? Zij kunnen niet relativeren zoals wij dat zouden moeten kunnen.
Als dochter van een buitengewoon angstige moeder kreeg ik in de jaren 80 mee dat er een derde wereldoorlog dreigde. Ik lag elke nacht te trillen in mijn bed bij elk vliegtuig dat overvloog (en met vliegveld Twente nog actief in die tijd, waren dat veel meer vliegtuigen dan tegenwoordig). Ik was zo bang dat er bommen zouden vallen. Dat deelde ik niet met mijn moeder, want ik wilde haar niet nog meer belasten. Ze was immers al zo bang.

Vroeger, toen wij in de jaren 90 naar de basisschool gingen, kwam er 1 keer per week zo’n kast op wielen de klas binnengerold en keken wij Schooltv. De inhoud van dat programma ging volledig langs mij heen, omdat ik achterin de klas drukker was met mijn vriendinnetje en de vragen: met welke jongen uit de klas ik ging trouwen en of ik in een villa, een hutje op de hei of een rijtjeswoning ging wonen en hoeveel kinderen we krijgen. De heerlijke kinderzorgen. En natuurlijk of we die dag konden spelen of niet.

Ik pleit ervoor dat we de volwassen zorgen niet bij onze kinderen neerleggen. Waarom krijgen kinderen elke dag op school het jeugdjournaal te zien? Elke dag! En nog wel in een pauze, terwijl ze hun boterham eten. Ik vind daar wat van. Meestal schieten ze erna naar buiten, waardoor voor nabespreking amper tijd is, terwijl het van essentieel belang is dat deze kinderen dat wat ze hebben gezien verwerken. In mijn praktijk heb ik zovaak gehoord dat de gevoelige kinderen buikpijn krijgen van het nieuws. Lekker dan als je daarna weer je aandacht moet richten op begrijpend lezen.

Daarom bespreek ik het belangrijkste nieuws hier met mijn kind op een luchtige manier. Ik ontkracht de angst en bagataliseer. Niet om hem dom te maken, maar om het klein te houden. Blijf jij maar gewoon kind mijn jongen. Daar heb jij je handen al vol aan.