In mijn kindertijd heb ik vaak te horen gekregen dat ik niet vies mocht worden. Mijn moeder zat al met een poetsdoekje klaar, terwijl ik een boterham met pindakaas at. Als er een vieze vinger werd gesignaleerd, moest deze onmiddellijk worden schoongemaakt. En de enkele keren dat ik mij in een zandbak durfde te begeven, wist ze niet hoe snel ze mij weer moest afkloppen. Begrijp me niet verkeerd, ze bedoelde het goed, maar het zal je vast niet verbazen dat ik in mijn jeugd wat trekken van smetvrees ontwikkelde.

Toen ik zelf moeder werd, besloot ik dat onze zoon mocht experimenteren met zijn eten en dus erg vies mocht worden. Van spaghetti in zijn haren, tot bruine bonen smurrie in zijn oren en couscous rondom zijn stoel. Alles kon, zolang hij maar smulde en leerde zelfstandig te eten. Het resultaat is er naar. Hij eet erg graag en voor zijn leeftijd zeer gevarieerd. Het nadeel is dat onze inmiddels 7 jarige Bourgondiër nog altijd erg vies wordt van elk avondmaal. Krijg hem de tafelmanieren maar eens aangeleerd!

Ik weet nog dat hij vier jaar was en we hadden een heerlijke maaltijd genoten. Echter, er zat meer eten op zijn trui dan in zijn mond. En ondanks mijn visie dat eten vooral leuk moet zijn en kinderen op deze leeftijd echt niet alle tafelmanieren hoeven op te volgen, was ik het uitwassen van de ketchup en rode bieten vlekken zat. Ik zei onze kleine man op een rustige en verwijtloze toon dat hij zijn trui zelf op de hand mocht wassen. Niet als straf, maar als consequentie van zijn eigen gedrag. Jij kiest ervoor onzorgvuldig met je eten om te gaan, dan betekent het dat jij zelf mag wassen. Behoorlijk trots op mijn pedagogische insteek, liet ik mijn kleuter (zelf ook best trots) achter in de bijkeuken met een sopje en zijn trui. Enkele minuten later hoorde ik iets wat leek op het overlopen van een gootsteen. Ik sprintte er naar toe en zag dat de bijkeuken de komende weken niet meer gedweild hoefde te worden.

Ondanks de 4 handdoeken die ik nodig had om de vloer te drogen, koos ik er de volgende keren weer voor om ons zoontje verantwoordelijk te maken voor zijn eigen eetgedrag. 

Nu hij bijna 8 jaar is, is er vrij weinig veranderd. Hij eet nog altijd als een Bourgondier. Het liefste met zijn vingers. Gelukkig weet hij nu wel wat te doen. Na de maaltijd controleert hij zijn stoel die vrijwel altijd onder de rijst of broodkruimels zit. Hij boent zijn vlekken uit zijn t-shirt en grapt om zijn eigen onhandigheid op dit gebied.

Soms kijken mijn man en ik elkaar aan met een blik van: hij leert het echt niet he. Nee hij leert het echt niet. Maar als ik mezelf dan de vraag stel: mag hij dit nu nog niet kunnen? Dan zeg ik ja. Mag hij dit nooit kunnen? Dan zeg ik opnieuw ja. Ons er elke dag over frustreren heeft werkelijk alleen maar een averechts effect. Het is geen onwil, maar onmacht. Als jij je dat realiseert als ouder wordt alles makkelijker.

Het leven is niet perfect, mijn zoon ook niet. En dat lieve mensen is juist helemaal goed!

Kindercoach Rebecca de Jong uit Hengelo