Sam staart naar zijn Chromebook. Het lukt hem niet. Vandaag moet hij thuis werken en hij kan niet opstarten. ‘Zal ik bij je komen zitten? Zou dat helpen?’ vraag ik als ik hem zie worstelen. ‘Ja dat helpt. Nee toch niet. Ja. Nee. Ik weet het niet’ zegt Sam.
Hij loopt naar de bank en laat zich met een grote plof vallen. Zijn hoofd in de kussens.

Ik voel medelijden met dit ventje. Op school heeft hij het fijn en hij is echt zo klaar met het werken in zijn eentje thuis, ondersteund door zijn vader of moeder.
‘Volgens mij voel jij je erg verdrietig nu. Klopt dat?’ vraag ik hem terwijl ik dicht naast hem op de bank kruip. ‘Ja ik weet niet waarom, maar ik voel me verdrietig’ laat hij mij weten.
‘Sam je bent het zat om thuis te werken he?’ en ik trek hem tegen mij aan. ‘Ja ik ben het zat!’ zegt hij met een snik.
‘Dat snap ik lieverd, dat snap ik’.
‘Ik wil gewoon zo graag naar school. Ik vind thuis werken saai en stom’ en hij laat zijn hoofd verder hangen. ‘Ik snap het als je even wilt huilen. Het is ook super stom! Kom lekker tegen me aan zitten totdat jij voelt dat het genoeg is’.

Samen maken we na het moment van stilte en geknuffel een schema voor hem, zodat hij precies weet wanneer hij op school is en thuis. Even later maken we samen zijn huiswerk. We hebben enorme lol, omdat zijn opdracht van spelling zo moeilijk is dat zelfs zijn moeder er geen bal van begrijpt. Korte klank, lange klank, categorieen in het woord, het is mij allemaal vreemd. Zijn zelfvertrouwen groeit, want hij weet het immers nog beter dan ik.

Even later is het rekenwerk aan de beurt. Hij begint goed, maar na 20 minuten is hij het zat. Het is ook zulke droge en platte stof. ‘Ik doe niet meer, want ik kan het niet. En ik vind het stom. Rekenen is super stom. Ik ga nooit meer rekenen. En mijn huiswerk maak ik niet meer!’ zegt Sam zeer vastberaden. Iets wat verbaasd kijk ik mijn zoon aan. Dit ben ik niet zo van hem gewend. ‘Dan wordt het lastig om jouw basisschool af te sluiten, want rekenen moet je gewoon kunnen schat’ zeg ik behoorlijk nuchter. Deze toon irriteert hem kennelijk, want hij gooit er een theatraal schepje bovenop.
‘Oké stop maar’ zeg ik. ‘Ik begrijp dat je echt geen energie meer hebt. Hoe wil je het oplossen met jouw huiswerk dan?’
Sam denkt even na en zegt vervolgens dat ie het gewoon niet gaat maken of heel misschien zondag. ‘Hmm…. Oké, als jij dat werkelijk een goed idee vindt, moet je dat doen. Maar vertel zelf dan maandag tegen juf dat je het huiswerk niet wilde maken en waarom. Dan hoor ik later wel hoe ze reageerde’ zeg ik heel rustig en kalm.
Sam weet volgens mij niet goed of hij nu echt blij en opgelucht moet zijn of niet. Maar hij besluit wel onmiddellijk om zijn biezen te pakken en haast zich richting de trampoline.

Ik ben benieuwd hoe hij met deze verantwoordelijkheid omgaat en wat de reactie van juf zal zijn 😬😉. Een ding is zeker, als hij niet wil dan wil hij niet. Uiteindelijk zal hij vroeg of laat moeten leren wat de consequenties kunnen zijn. Wij laten het dan heel even los als ouders, voor een paar dagen en observeren het vanaf de zijlijn.

#loslaten #vertrouwen #bewustouderschap