Ik stond laatst bij de supermarkt waar een jongen van zo’n vier jaar richting de uitgang van de winkel liep. Zijn moeder riep naar hem op een boze toon: ‘HIER BLIJVEN! NU TERUGKOMEN JIJ!’. Haar opgestoken wijsvinger bekrachtigde haar woorden. Het jongentje liep met zijn hoofd naar beneden terug naar zijn moeder en zei ‘Ja maar mama, ik zag mijn vriendje lopen en ik wilde hem alleen maar “hallo” zeggen’. Zijn moeder negeerde deze opmerking en zei ‘Je blijft gewoon bij mij’.

Stel je voor dat je op je werk bent en de vergadering begint over enkele minuten. Je bent de vergaderzaal al binnen als net op dat moment jouw collega, die je al de hele dag wilde spreken, voorbij loopt. Je staat op, loopt naar de deur en net als jij jouw collega wilt aanhouden, roept jouw leidinggevende: ‘HIER BLIJVEN! NU TERUGKOMEN JIJ!’. Hoe zou jij dit ervaren? Zou jij gelijkwaardigheid, respect en begrip voelen?

Natuurlijk zijn wij er als volwassenen om onze kinderen de veiligheid te bieden die ze verdienen, maar naar mijn idee kan dit ook op een andere manier. Deze moeder had bijvoorbeeld kunnen zeggen ‘waar ga je naar toe?’ of ‘wat wil je gaan doen?’. In dat geval had deze jongen kunnen zeggen ‘ik zie mijn vriendje lopen en ik wil hem “hallo” zeggen’. Als je als moeder erg schrikt, omdat je bang bent dat je kind uit de winkel loopt, zou je dat erbij kunnen vertellen. ‘Mama schrikt ervan als jij zo wegloopt, wil je de volgende keer eerst vertellen wat je gaat doen?’. Hetzelfde doel, een andere benadering. Opvoeden wordt ineens een stukje leuker en makkelijker. Bovendien kost het veel minder energie.

Niets menselijks is mij vreemd. Ook ik trap af en toe in deze valkuil en vraag mezelf dan af: benader ik mijn zoon vanuit gelijkwaardigheid of neem ik nu een duidelijke machtspositie in? Als dat laatste het geval is, ga ik bij mijzelf op onderzoek uit. Waarom reageer ik zo fel? Wat maakt dat het gedrag van mijn kind deze emotie bij mij oproept? Het helpt iedere ouder om hierbij stil te staan. Bedenk dat je elk moment ervoor kunt kiezen om je eigen benadering aan te passen. De perfecte ouder bestaat immers niet, maar wel een bewuste ouder!