Ik stop ermee…..

Ik ben bovenop mijn kind gaan zitten en ik stop ermee.

Ik ben mijzelf echt kwijtgeraakt als moeder in de Coronatijd. Ik ben de moeder van Sam, maar bovenal was ik zijn maatje. Ergens, gaandeweg de periode dat ik thuis moest onderwijzen, ben ik mijzelf meer en meer gaan opstellen als leerkracht en opvoeder. Ik ben hem steeds vaker de les gaan lezen, letterlijk en figuurlijk. Ik ben de verbinding behoorlijk kwijtgeraakt. Dat doet mij verdriet.

En bovenop een kind gaan zitten, niet letterlijk, maar figuurlijk, doet geen enkel kind goed. Een bloem kan niet bloeien als je er bovenop zit. Een kind ook niet. Ik weet dit en toch ben ik erin gestonken! Ik liep in de bekende valkuil en nu klim ik er weer uit.

Dus ik laat los. Ik laat mijn overtuiging dat ik hem als moeder moet onderwijzen los. Ik laat de gedachte dat ik ervoor moet zorgen dat hij goed terecht komt los. Graag deel ik het volgende gedicht met jullie.

Niet ingrijpen

Niet ingrijpen als je kind een fout maakt
vereist grote moed
en getuigt van wijsheid.
Vriendelijk blijven als je kind zich misdraagt
vereist grote zelfbeheersing
en getuigt van kracht.

Laat je niet verleiden
tot scheldpartijen
en deel geen standjes uit.
Bemoei je niet overal mee
en stoor je kind niet.
Probeer hem niet de les te lezen 
of de baas over hem te spelen.
Je begripvolle aanwezigheid 
zal hem alles leren wat hij nodig heeft.

Mijn vader probeerde
mij verantwoordelijkheid bij te brengen
door al mijn bezigheden in de gaten te houden
en te kijken of het wel goed ging.

Ik leerde pas wat verantwoordelijkheid was
toen ik zelf ontdekte
wat de consequenties waren
van verkeerd handelen.

Beschouw elke fout die je kind maakt
als een stap vooruit
op de lange weg naar wijsheid.
Elke keer dat je ingrijpt
doen jullie beiden een stapje terug.

Uit: de Tao te King voor Ouders ~ Willem Martin

 

Ik wil weer een maatje zijn van mijn kind. Ik wil weer met hem omgaan zoals ik wil dat mijn familie en mijn vrienden met mij omgaan. Als ik dat doe, krijg ik als vanzelf dit respect van hem terug.

Ik heb hem jarenlang bijgebracht dat assertiviteit en weerbaarheid een groot goed is en nu vind ik hem brutaal en eigenwijs als hij ervoor kiest om zijn huiswerk niet of deels te maken of als hij ‘nee’ zegt op een vriendelijk vraag van ons? Dat is redelijk bijzonder nietwaar. Eindelijk komt hij voor zichzelf op en luistert hij naar wat hij diep van binnen voelt en ik wil dit afbreken? “Als kinderen eenmaal hebben geleerd hun stem tot uiting te brengen, is het alleen maar natuurlijk dat die stem soms aanleiding geeft tot onenigheid met de ouders.”  (Boek Bewust Ouderschap van Dr. Shefali Tsabary)

Hoewel ik de keuzes die hij maakt m.b.t. zijn huiswerk niet de meest verstandige vind, kan hij alleen maar leren van de consequenties als ik hem de keuzes zelf laat maken. Door er niet op te reageren vanuit frustratie of irritatie zal hij naderhand (als hij de consequentie heeft ervaren) weer bij mij als moeder durven komen om het erover te hebben. “Door de moed op te brengen om voor hun fouten uit te komen, leren kinderen hun feilbaarheid en beperkingen respecteren, terwijl ze tegelijkertijd aantonen te vertrouwen op hun vermogen om door te gaan. Dat geeft ze zelfvertrouwen. Ze accepteren dankzij de geruststelling dat we nog steeds van ze houden dat wij allemaal een werk in uitvoering zijn” ( Boek Bewust Ouderschap van Dr. Shefali Tsabary)

Dus ik heb losgelaten en mijzelf gereset. Dat voelt zo ontzettend fijn! Het is niet vreemd dat eens in de zoveel tijd jij jezelf als ouder weer eens onder de loep moet nemen. Wat doe ik? Voel ik mij tevreden in mijn rol? Ben ik trots op mezelf als ouder? Kan ik dingen loslaten? Heb ik negatieve overtuigingen die me belemmeren in het ouderschap? Durf ik er nog steeds op te vertrouwen dat mijn kind van nature goed is en dat ik er alleen maar in volle aanwezigheid hoef te zijn?

Tijdens een meditatie heb ik gevisualiseerd dat er een onzichtbare lijn bestaat tussen Sam en mij. Een lijn met alleen maar liefde, begrip en respect. Ik benoemde in mijzelf alle prachtige kwaliteiten van mijn zoon. Ik voelde mijn hart stromen, vol met liefde voor hem. Ik heb in mijzelf een aantal maal herhaald: ik vertrouw op jou en laat los wat ons niet dient. Ik toverde een grote glimlach op mijn gezicht.

Het hielp, want sinds dat moment voelt alles anders.

Herken jij iets uit dit verhaal? Dan heb ik ook voor jou enkele tips:

  1. Praat met jouw kind alsof het een volwassene is.
  2. Luister meer en praat minder.
  3. Gedraag je zoals je zelf ook behandeld wilt worden.
  4. Stop (weer) onmiddellijk met straffen en belonen.
  5. Zoek een gelijkgestemde die met jou wil praten over bewust ouderschap.
  6. Wees je ervan bewust dat alles wat je aandacht geeft, groeit. Ook het negatieve.
  7. Mediteer
  8. Ga opzoek naar jouw negatieve overtuigingen die jou niet dienen.
  9. Stel jezelf de vraag of het zou kunnen helpen om eens een sessie bij mij te plannen of om je in te schrijven voor een lezing of cursus Opvoeding zonder Punthoofd.
  10. Houd een dankbaarheid dagboek bij.

https://kindercoachpraktijkjong.nl/lezing-opvoeden-zonder-punthoofd/