Toen ik net was geboren, kreeg mijn moeder een postnatale depressie. Ze was zo bang om mij dood in mijn wiegje aan te treffen dat ze mijn vader vroeg om mij eruit te halen. En als ze een emotionele bui had dan spoog ik explosief over het wiegje. Ik was en ben nog steeds enorm verbonden met mijn moeder. Als mijn moeder zich niet goed voelt, dan merk ik dat op afstand. Laten we het telepathie noemen. Ik vind het eigenlijk wel heel bijzonder….

Ik was twee toen mijn moeder mij ophaalde van de peuterspeelzaal. Ik had een tekening gemaakt voor mijn tante die zou komen, althans dat vertelde ik mijn moeder. Zij wist van niets en mijn tante kwam niet die middag. Toen mijn moeder haar tegen de avond aan de telefoon sprak, vertelde mijn tante dat ze voornemens had die middag te komen, maar dat er wat tussendoor was gekomen en of ze de dag erna welkom was. Vanaf die dag wist mijn moeder dat er iets bijzonders met mij aan de hand was. Mijn moeder kan verschillende voorbeelden geven waaruit blijkt dat ik als jong meisje heel veel aanvoelde.

En wellicht………was mijn onzichtbare vriendinnetje helemaal niet zo “onzichtbaar” voor mij. Dat is iets dat ik je niet kan vertellen.

Op latere leeftijd kreeg ik voorspellende dromen. Dat was best eng. Het zijn niet de meest leuke dromen die uitkomen. Een ziekenhuisopname van een werkgever. Een zwangerschap dat zou eindigen in een miskraam, een hartinfarct van een vader van een vriend en de dood van mijn eigen vader had ik de nacht ervoor gedroomd. Soms droom ik iets en dan twijfel ik sterk of ik het zou moeten vertellen aan diegene waarover de droom ging. Stel je toch voor dat ik er iets mee zou kunnen voorkomen. Ik heb dit een keer gedaan en dat werd helaas niet zo goed ontvangen. Godzijdank had ik het mis. Sindsdien houd ik de dromen voor mezelf. Ik wil men niet de stuipen op het lijf jagen.

Dus ik ben wat bijzonder op dit vlak. En als je bovenstaande leest, wat vind je daar dan van? Vind jij het ook bijzonder of speciaal? Of vind je het absurd of misschien een beetje eng?
In mijn praktijk zie ik veel kinderen waarvan ik vermoed dat zij ook meer zien en voelen dan jij en ik kunnen vermoeden. Ik voel dan aan dat er energie om een kind “hangt” dat niet van hem of haar is. Of ik vraag op de man af ‘zie jij of voel jij mensen of kleuren die anderen niet zien of voelen?’. Je zult verbaasd staan hoe vaak het voorkomt dat kinderen zeggen ‘Ja dat kan ik’.

Deze kinderen weten vaak niet hoe ze hiermee om moeten gaan. Het voelt alleen en soms ook angstig. En wat als je al kind niet zo’n ruimdenkende ouder hebt, zoals ik. Een vader of moeder die hier niets mee heeft? Als het er niet kan of mag zijn, omdat het schrik aanjaagt bij ouders. Wat als een kind zich afvraagt of hij of zij wel “normaal” is.

“Als volwassenen worden wij geblokkeerd door gedachten en reacties van anderen. Kinderen leven dicht bij hun gevoel. Ze zijn raakbaar. Wat zou het mooi zijn als wij ons ook laten raken door het speciale lijntje dat onze kinderen hebben met de wereld tussen hemel en aarde.” ~ Isabelle Hofstra

Soms verandert de hulpvraag als ouders erachter komen wat er nog meer speelt bij hun zeer gevoelige kind. Soms is het een zijweg dat we nemen en komen we even later weer terug op ons oorspronkelijke pad. Soms vraag ik Wendy de sensitherapeut erbij voor een behandeling.

Wat in ieder geval heel belangrijk is, is om het serieus te nemen en er eventueel over te lezen (bijvoorbeeld het boek Help, ik zie spoken). Je verzamelt informatie en luistert zeer aandachtig. Stel vragen en wees serieus. Je mag rustig zeggen dat je het spannend vindt. Jouw kind heeft dit waarschijnlijk toch allang bij je opgemerkt. Je kunt er maar beter eerlijk over zijn.

Ik hoor ook regelmatig dat ouders zeggen dat ze het bij zichzelf herkennen en het als kind hebben verstopt, zodat ze er niet mee gepest werden. Sommige ouders zeggen dat ze het erg griezelig vonden en er nooit over spraken. Jammer, want je kunt het als een prachtige eigenschap zien waar je veel baat bij kunt hebben.

In mijn coaching zet ik dit niet heel bewust in. Het gebeurt soms gewoon dat ik voel dat er meer aan de hand is. Als een meisje vertelt over haar juf en ik krijg ineens onrust in mijn lijf dan “weet” ik al dat er waarschijnlijk een zeer gespannen juf voor de klas staat. Doorgaans wordt dit bevestigd door ouders. De gevoelige kinderen kan ik vervolgens leren hoe ze ermee om kunnen gaan. Hoe kunnen ze zichzelf beschermen tegen de energie die ze voelen. Hoe kunnen zij voor zichzelf gaan staan.
Soms krijg ik ineens een brok in mijn keel tijdens een oudersessie. Vaak betekent dit dat er spanning en verdriet is bij degene die tegenover mij zit. Als ik het benoem ‘ik voel verdriet bij je, klopt dat?’ dan verdwijnt onmiddellijk de brok in mijn keel en voelt de ander dat het er gewoon mag zijn.

Iets goed kunnen aanvoelen, zie ik dus wel degelijk als een kracht. Het zou zo fijn zijn als kinderen dit ook als een prachtige eigenschap gaan zien. Ik weet nog dat ik vroeger als kind dacht dat ik nergens goed in was. Ik kon helemaal niets was mijn overtuiging. Iedereen was ergens goed in behalve ik. Ik had er geen idee van dat wat ik kon bijzonder was en wat ik er later mee zou kunnen in mijn werk.

Weet jij dat jij ook zo’n bijzonder gevoelig kind hebt en zou je er eens over willen babbelen? Mail mij (rebecca@kindercoachpraktijkjong.nl) of bel me (0642270399). Ik luister graag.