Sam knutselt en het lukt niet. Ik ben absoluut geen knutselkampioen, maar ben bereid hem te helpen. Van origami een ninjaster vouwen, dat is het plan. Maar het blijkt veel te moeilijk te zijn! We komen er niet uit en het frustreert ons nu beide. Ik gooi de handdoek in de ring. Na een dag vol met sessies zit mijn hoofd vol en een origami ninjaster is echt een uitdaging teveel.

Sam wordt boos. Hij smijt met alles wat los en vast zit. Hij stampt en hij schreeuwt. Ik wil niet dat zijn zusje wakker wordt dus ik probeer hem te sussen. Dat maakt hem nog kwader. Ik weet dat er ongetwijfeld nog meer onder deze boosheid zit dan een tegenvaller op origami gebied. Zijn gedrag keur ik niet goed, maar ik toon begrip voor zijn onderliggende behoefte door hem een knuffel aan te bieden. Hij slaat dit aanbod boos af. Sterker nog, ik krijg een tik. Niet hard en niet zo bedoeld, maar het is duidelijk dat hij geen behoefte heeft aan nabijheid. Ik stel mijn grens. Boosheid mag Sam, maar dit niet!

Ik loop weg en laat hem even in zijn sop gaar koken. Het liefste wil ik hem wat dingen zeggen op boze toon. Maar het is alleen maar olie op het vuur gooien. Ik ben de volwassene, ik weet beter. Door letterlijk en figuurlijk afstand te nemen, komen we beide weer tot onszelf. Heel voorzichtig kruipt hij na een half uur, lang na zijn bedtijd, tegen mij aan.

Kinderen hebben de meeste liefde en aandacht van ons nodig als ze dit het minste lijken te verdienen.

Ik kriebel hem over zijn rug. ‘Altijd gek he zo’n laatste dag voor de grote vakantie’ zeg ik zo liefdevol mogelijk. Sam knikt en kruipt nog iets dichter tegen mij aan. ‘Ik vind het leuk en ook helemaal niet’ zegt hij verdrietig. ‘Ik ben bang dat de sommen alleen maar moeilijker worden in groep 5 en dat ik dan allemaal fouten maak’.

De spreekwoordelijke aap komt uit de mouw. Sam wilde niet opzettelijk kwaad doen. Hij voelde allerlei tegenstrijdigheden in zichzelf. Emoties die hij niet zomaar uit zichzelf deelt. Ik ken weinig kinderen die spontaan tegen hun ouders zeggen ‘Weet je waar ik mee zit? Ik voel me verdrietig omdat het de laatste schooldag is en ook best angstig. Ik ben bang……’

Het zou uiteraard fantastisch zijn als dat zo zou gaan. En die tijd komt er ook wel. Juist door toegankelijk te blijven op een moment als dit. In te schatten waardoor hij zo opstandig wordt. Empathie te tonen.

Sam kon zijn verhaal kwijt. We zijn erop uitgekomen dat we zijn juf nog op de hoogte brengen van zijn angst en onzekerheid. Hij kon het loslaten.

Nu ligt het mannetje naast mij in bed. Te draaien en te woelen. Zo’n laatste schooldag is heftig. Dit jaar was heftig. Het is tijd voor de volgende overgang, van schooltijd naar vakantie. Voor de gevoelige kinderen zijn overgangen altijd een uitdaging. Zo ook voor mijn lieve Sam.

Veel succes allemaal met de laatste schooldag(en)!! 😘