Ik weet als geen ander hoe het is om uit balans te zijn met twee gevoelige kinderen, waarvan een met een extra uitdaging. Ik weet hoe het is om je gefrustreerd en machteloos te voelen en even niet meer te weten hoe je het moet aanvliegen. Ook al lees je duizenden boeken, niet alle antwoorden staan erin. Niet altijd kun je “zien” wat jouw kind nodig heeft. Niet altijd kun je erboven blijven staan en het beste uit jezelf halen als ouder. Soms ben je gewoon moe en klaar met strijden. En hoewel je weet dat het zorgen voor jouw kind geen strijd zou moeten zijn, ervaar je het soms toch echt zo. Dat doet pijn, ik weet het.
Dus ze kunnen wel kletsen die opvoedgoeroes waar jij inmiddels jouw buik wel van vol hebt, maar bij jouw kind werkt het niet zoals zij het zo prachtig voorspiegelen. Wellicht ben je jaloers op je vriendin of de buurvrouw met haar perfecte kinderen die zo perfect in de pas lopen. Jij zou het ook best wel eens wat makkelijker willen hebben.
Je hebt immers zoveel gedaan. Je hebt gekeken naar de behoeftes die jouw kind heeft. Je hebt jezelf in allerlei bochten gewrongen om jouw kind het gevoel te geven dat het gezien en gehoord wordt. Er wordt elke dag zoveel rekening gehouden met hem of met haar, maar het lijkt niet voldoende. Je snapt het echt niet meer. Het gezin lijdt eronder en jij ziet dat jouw kind niet echt gelukkig is. Au. Zo had jij je het niet voorgesteld.
Vraag jij je daardoor wel eens af wat doe ik toch fout? Dat gevoel krijg je namelijk ook als je jouw kind gaat vergelijken met die van jouw vrienden of buren. En als je dan ook nog goedbedoeld maar oh zo ongewenst commentaar krijgt, dan raak je binnen de kortste keren ontzettend onzeker en gefrustreerd. Mensen om jou heen denken het vaak beter te weten. Als het niet jouw bloedeigen ouders zijn, dan zijn het wel die vrienden die zeggen ‘laat hem maar eens een weekje bij mij komen, dan leert ie dit wel af’. Hoe frustrerend!
Laat je alsjeblieft niks wijsmaken door mensen die denken dat het gedrag van jouw kind puur met opvoeding te maken heeft! Er zit zeker een kindeigen stuk in! Er is ook altijd een spiegel te vinden. Bovendien ben ik van mening dat jij jouw kind niet voor niets hebt gekregen. Daarboven hebben jullie deze verbinding allang afgesproken en getekend in dat contract. Je weet nu alleen nog niet welke ontwikkeling jullie samen gaan doormaken. Welke prachtige lessen jullie hieruit gaan leren en welke persoonlijke groei hieruit voortkomt. Maar hij komt, vroeg of later.
Dus laat die goeroes en die mensen om jou heen maar kletsen. Dat hun kind toevallig zo rustig in een hoekje kan spelen of fantastisch kan leren, heeft absoluut ook met een beetje “geluk” te maken. Afhankelijk van wat je onder geluk wilt verstaan, want als jij nu zou weten hoe jullie over enkele jaren samen gegroeid zijn………nou wow! Dat is ook geluk!
Mogelijk heb je daar wat extra ondersteuning bij nodig. Een coach, een maatschappelijk werker, een (energetisch) therapeut. Misschien ben ik dat wel of misschien is de beste stap toch naar de huisarts voor een doorverwijzing. Wat het ook is, samen gaan jullie het redden. For sure! Jouw kind heeft jou niet voor niets uitgekozen! Dus houd vol lieve lieve moeder. Jij bent de beste voor jouw kind!