‘Lieverd, wat is er dan met je? Wat voel je? Wat zit er dan in je hoofd? Waarom ben je zo boos? Vertel het me maar. Ik luister.’
Een intentie zo puur en vol liefde. De uitwerking: een nog voller hoofd van mijn kind.
Graag introduceer ik de nieuwe term, namelijk overload moeder. Een zeer bewuste moeder die de behoeftes van haar kind voorop stelt, maar zo betrokken is dat dit het betreffende kind kan verstikken. Overload betekent letterlijk een hoeveelheid groter dan normaal. En dat is wat deze moeders geregeld doen. Ze overvragen hun kinderen met hun betrokkenheid en hoop om antwoorden te krijgen op dat waar hun kind mee zit. Het zijn over het algemeen ook de zeer begaafde moeders die zich veel hebben ingelezen in het ouderschap en voordat ze kinderen kregen een duidelijke visie hadden op de opvoeding. Doorgaans willen ze het anders doen dan hoe zij zelf zijn opgevoed.
Ik wist niet dat ik het deed. Ik wist niet dat ik een overload moeder was. Ook al heb ik een sterke helicopter view ontwikkeld, ik merkte niet dat ik met mijn betrokkenheid en constante zorg en aanwezigheid mijn kind figuurlijk gesproken zijn ruimte en lucht ontnam.
Mijn moeder leerde mij van jongs af aan dat alles waar het woordje te voor staat niet goed is. En hoewel ik het bewust ouderschap als opvoedkundige visie zeer belangrijk vind, weet ik inmiddels ook dat je dit te goed kunt willen doen met mogelijke nare gevolgen. Mijn zoon kan helemaal geen antwoord geven op deze vragen vanuit betrokkenheid en verbinding. Echter, ik zie het ook bij andere moeders, waarbij hun kinderen deze antwoorden wel kunnen geven. Toch zorgt het er vaak voor dat het kind zich alleen maar slechter gaat voelen in plaats van beter.
Als een soort schaduw hangt de overload moeder om het kind heen. Het is wel degelijk een ander soort ouder dan de overbeschermende ouder die het kind elke vorm van frustratie en ellende wil besparen. De zogenaamde curling moeder.
Nee, de overload moeder weet heel goed dat kinderen de vrijheid moeten krijgen om te vallen en zelf op te staan. Ze ziet het wel gebeuren, want in feite heeft deze moeder zelfs ogen in haar rug. Ze is constant bewust van waar haar kind zich bevindt en wat het nodig heeft. Dat voelt ze feilloos aan. Zij kan dat ook vertalen naar vader en opa en oma. Ze leest haar kind. En de pijnlijke levenslessen van het kind, voelt zij aan als die van haar.
Als haar partner het kind niet vanuit rust en verbinding aanspreekt, dan ergert dat de overload moeder. Het frustreert haar enorm dat haar man veel minder lijkt te geven om het bewust ouderschap. Er zullen daarover regelmatig gesprekken plaatsvinden in het huis. Uiteindelijk komt het erop neer dat de moeder vindt dat vader het zou moeten doen zoals zij.
Maar doordat de overload moeder zoveel verbinding zoekt en er zo’n enorme betrokkenheid is, doet deze liefdevolle moeder steeds opnieuw een beroep op haar kind. Het kind voelt de drang om te antwoorden en moeder in dit gevoel te behagen. Juist op de momenten dat het kind met een vol hoofd thuis komt van school bijvoorbeeld. Het kind voelt tevens aan dat moeder bezorgd is, waar het kind vervolgens weer met spanning op reageert.
Als je het herkent, zul je wellicht denken: nou lekker dan, wat nu? Je wilt het immers goed doen en nu realiseer jij je dat het mogelijk niet altijd even handig is geweest. Dat wellicht je partner met zijn “gebrek aan emoties of interesse” misschien jou wel wat te leren heeft. En ja, dat is het. Wat de overload moeder nodig heeft, is bekoelen. Bekoelen betekent volgens De Dikke van Dale namelijk afkoelen, afnemen, kalmeren.
Afstand nemen en het kind naar haar laten komen is wat ze mag leren. De constante stroom van vragen stopzetten en er gewoon zijn. Wellicht voor het natje en het droogje of het spelletje en het voorlezen voor het slapen. Achterover leunen, zodat het kind weer vrij kan bewegen.
Het lijkt heel eenvoudig en dat is het voor de meeste ouders ook. Dit is voor hen de gewone gang van zaken. Maar niet perse voor de moeders waar ik het nu over heb. Ze zijn het zo gewend om in contact te zijn en vragen te stellen en betrokken te zijn bij de belevingswereld van het kind, dat het uitdagend is om de teugels los te laten. Achterover zitten, staat niet in hun pedagogisch woordenboek. Alsof ze hun kind tekort doen en het dan niet goed doen als moeder.
Deze moeders mogen inzien dat het juist aansluiten bij de behoefte van het kind is als zij bekoelen. De warmte die zij als moeder uitstralen naar het kind verliezen zij namelijk nooit. Maar in plaats van de zeer warme 25 tot 27 graden, mogen ze terug naar de behaaglijke 21 graden. Nog altijd heerlijk warm, maar voor het kind nog koel genoeg om actief in beweging te blijven.