‘Mama, ik ben een heel ongelukkig jongentje’ zegt Sam. Mijn hart breekt. Ik trek hem tegen mij aan. ‘Lieverd wat vreselijk dat jij je zo naar voelt. Maar weet dat je niet ongelukkig BENT maar je nu ongelukkig VOELT. Het is net als een golf. Elk gevoel spoelt als een golf aan. Het wordt eerst sterker en dan neemt het weer langzaam af. Dit gevoel gaat dus voorbij’
Sam kent dit metafoor en knikt. Ik weet precies waardoor hij zich nu ongelukkig voelt en vind het ergens ook wel heel bijzonder om mijn 7,5 jarige te horen over zijn intense emoties.

‘Voelde jij je vorige week ongelukkig?’ vraag ik hem terwijl ik het antwoord wel weet. Sam schudt zijn hoofd. ‘Wil je mij vertellen waarom jij je zo ongelukkig voelt?’
Sam vertelt over zijn fouten die hij heeft gemaakt als jongentje en dat hij daardoor heel dom is volgens eigen zeggen. Verbaasd kijk ik hem aan. Ik was toch echt van mening dat wij altijd duidelijk maken dat wat je doet nog niet is wie je bent.

‘Lievie je hebt je inderdaad niet zo netjes gedragen thuis de afgelopen dagen, maar dat betekent niet dat je een nare of domme jongen bent’ zeg ik terwijl ik hem nog wat dichter tegen mij aandruk. ‘Wat je ook doet, papa en mama houden altijd van jou. Ook als je onvoorstelbaar brutaal bent. We zullen dat gedrag wel afkeuren, maar jou niet’.
‘Maar ik zou willen dat het nooit was gebeurd!’ zegt ons mannetje met tranen in zijn ogen.
‘Dat is spijt hebben en dat is heel mooi! Ik weet nog dat ik 7 jaar was en mij op school asociaal had gedragen. Ik kon er niet van slapen en vond het zo erg voor de juf. Mijn mama, jouw oma, zei mij dat als ik spijt had mijn excuses moest aanbieden. Dat heb ik gedaan. Dat was de dag dat ik voor het eerst een intens gevoel van spijt ervaarde. Net zoals jij nu’ vertel ik hem zodat hij weet dat dit een bekende en ook zeer nuttige emotie is.

Sam zijn schouders zakken en er komt alweer een voorzichtig glimlachje op zijn gezicht. ‘Mama, jij helpt kindjes toch met dit soort dingen? Misschien kun je mij ook wel helpen dan!’
Even ben ik verrast en twijfel ik hoe ik moet reageren. ‘Er zijn wel dingen die ik je kan leren. Maar ik ben wel jouw mama. Als je echt hulp van iemand wilt dan kunnen we daar naar kijken. Wil je dat dan denk jij?’ vraag ik Sam die nu kijkt alsof hij een super goed idee heeft ingebracht. ‘Ja, misschien wil ik dat wel’ is zijn antwoord. 😉😍