Als je een kind krijgt, kun je je toch niet voorstellen wat dit allemaal met zich mee brengt. Natuurlijk, je probeert het je wel voor te stellen, maar dat het zo’n verandering is, dat had je nooit kunnen vermoeden. Ook niet als anderen je dit vooraf vertellen. Ach nee, je wilt gewoon heel graag een kind en als een ander dat kan, nou….dan kun jij dat ook. Toch!

Maar kinderen hebben behoeftes en niet zo weinig ook. En het is niet vanzelfsprekend dat hun behoeftes overeenkomen met die van jou. Tja, daar ga je al met je eigen ritme en structuren. Daar heeft jouw kind niks mee te maken. Die heeft zo zijn eigen gedachten over hoe zijn ritme eruit moet komen te zien. Dat hadden we vooraf niet zo aan zien komen.

De meeste ouders vinden dat kinderen zich maar moeten aanpassen. Zij zijn klein, de ouders zijn groot en zij weten het immers het beste…..euhm ja……..
Ik vind van niet. Ouders weten het zeker niet beter. Vaak niet eens voor zichzelf, maar dat terzijde. Ze weten het zeker niet altijd beter voor hun kind. En dat is struikelblok nummer 2.

De kinderen die gewoon meegaan in de stroming en doen wat volwassenen hun zeggen, zullen de schouders een keer ophalen. Ze passen zich inderdaad wel aan. Wellicht dat ze op latere leeftijd extra gaan steigeren, maar dat is voor latere zorg. Misschien komt het helemaal niet. Als ik mijn moeder mag geloven ben ik nooit een puber geweest. Eerlijkheidshalve moet ik erbij zeggen dat ik al overspannen was met 21 jaar……….altijd zo meegaand geweest, ergens moest dat een keer fout gaan.

Anyway, je hebt kinderen die niet meegaand zijn en heel goed weten wat ze willen en daar ook voor staan. Die willen niet mee in de stroming en varen hun eigen koers. Ik vind dat absoluut fantastisch! We zien ze tegenwoordig steeds meer.
Maar wat als de behoefte van jouw kind gewoonweg niet overeenkomt met die van jou. Wat doe je dan?

Mijn dochter bijvoorbeeld wil heel graag in de ochtend direct naar beneden. Ze heeft honger en daar moet een boterham in. Onze structuur is: eerst douchen/wassen, aankleden, tanden poetsen, enz…….en dan naar beneden om te eten.
Houden wij ons aan deze structuur, dan hebben we een half uur lang een krijsende peuter om ons heen.

Mijn man vindt dit lastig. Niet alleen dat gekrijs, maar ook afwijken van zijn structuur. Dus het komt maar zelden voor dat hij direct met haar naar beneden gaat. ‘Ze moet er maar aan wennen hoor dat wij het zo doen!’
Getsie, ik vind dat tenenkrommend. Hoezo moet zij aan onze structuur wennen? Wat maakt dat wij voorrang hebben op haar? Waarom zijn onze behoeftes belangrijker? Bovendien, ze went er al 2 jaar niet aan.

Wij vinden het als volwassenen echt heel lastig om los te laten en ons flexibel op te stellen. Zeker als het gaat om de behoeftes van onze kinderen. Wij hebben toch echt liever dat zij zich aanpassen aan de onze.

“Zij kunnen het toch niet voor het zeggen hebben hier in huis? Straks zijn zij ons nog de baas”

Als wij echt gelijkwaardigheid willen en respect van onze kinderen, moeten we ze wel tegemoet komen. Ik ben ervan overtuigd dat zij dan later ook graag tegemoet willen komen aan de behoeftes van hun ouders.erprikkeling, #inspiratie, #spiegelen,#geluk, #opgroeien, #verbinding,#zelfvertrouwen, #weerbaarheid,