‘Faya mag ik jouw haren in een staartje doen?’

‘Nee!’

‘Faya ik pak een elastiekje en dan maak ik jouw haren mooi’

‘Nee!’

‘Faya als jij nog even kunt blijven zitten doe ik zo snel mogelijk jouw haar in een staartje’

‘Nee!’

Hoe ik het ook breng mijn dochter vindt het over het algemeen gewoon niet fijn zo’n elastiekje. Een knipje overigens ook niet😉.

In alle eerlijkheid vind ik mijn dochter mooier met een staartje. Maar ze wil niet. Punt. Dat betekent dat ik haar haren in een pony laat knippen, zodat ze geen last heeft van sprietjes in haar ogen. En ik heb een hekel aan pony’s.🤣

Zeer regelmatig krijg ik vragen van ouders hoe ze het toch voor elkaar kunnen krijgen dat hun zoon of dochter de kleding aantrekt die zij klaar hadden gelegd. ‘Hij wil altijd precies wat anders aan dan ik had bedacht’. Of ‘Er hangen van die losse sprieten langs haar gezicht, maar een knipje trekt ze er direct weer uit. Hoe moet ik daarmee omgaan?’

Eigenlijk wil ik zeggen: niet. Je gaat daar niet mee om. Als jij hebt uitgelegd waarom het mogelijk fijn is om dat knipje in te hebben, maar jouw dochter denkt daar anders over dan laat je het. En als jij jouw zoon hebt verteld waarom deze kleding zo mooi bij elkaar past en hij kiest vervolgens toch voor wat anders, dan laat het.

‘Ja maar dan loopt hij erbij als een clown!’ is een vaak genoemde opmerking. Of ‘Ja maar het ziet er niet uit als zij haar haren zo los heeft hangen!’

Akkoord, ik snap het, echt. Maar wie doe je er kwaad mee als jouw zoon of dochter erbij loopt als een clown? Wie ondervindt schade als de haren van jouw dochter niet in model zitten?

Niemand!

‘Nou ik schaam me dan een beetje voor wat de rest daarvan denkt’ of ‘Ik ben toch haar ouder, ze moet toch gewoon naar mij luisteren. Straks denkt ze dat ze heeft gewonnen! Straks wil ze altijd maar doen wat zij wil!’

Iets in mij zegt, zie daar, nu weet je wat de overtuiging is van de ouder. De normen en waarden die ons ooit zo zijn bijgebracht. Klakkeloos nemen we ze (en dat doen we echt allemaal) zo over, zonder erbij stil te staan. Zijn dit ook JOUW waarden en normen? Sta jij daar werkelijk achter? Moet jouw kind doen wat jij wilt? Waarschijnlijk ben jij zelf zo opgevoed destijds, maar voelde dat toen lekker? Of had jij gewild dat men iets vaker naar jou had geluisterd. Jouw behoeftes wilden volgen?

Iets anders fluistert mij toe: ik hoop dat jouw zoon of dochter de vrijheid blijft voelen om te doen wat voor hem of haar goed is, zonder daarbij een ander te schaden natuurlijk. Dat de ouder leert inzien dat dit een kwaliteit is.

Choose your battle is wat ik ouders als advies mee geef. Is dat knipje het waard om daar in de ochtend over te gaan steggelen met elkaar? Wil je niet veel liever vanuit verbinding de ochtend beginnen? Zou jij niet willen dat jouw dochter dicht bij zichzelf blijft en voelt, dit wel en dit niet? En al zou het een kwestie zijn van afzetten tegen dat wat papa en mama willen, zou dat dan oké mogen zijn? Alle ouders krijgen hiermee te maken. Kinderen die hun eigen identiteit opzoeken. Experimenteren, dat hoort erbij.

En als jouw thema is: ik raak verstrikt in de vraag wat anderen daarvan zouden vinden, misschien denken ze wel dat ik geen goede ouder ben! Zoek dan hulp. Ook ik zou jou hier liefdevol in willen ondersteunen. En laat die gedachte anders ajb los, uit liefde voor je kind. 😘

#Kindercoaching, #tienercoaching, #bewustouderschap, #coaching, #opvoeding, #ouderschap,#kinderen, #hooggevoelig, #lezingen, #workshops, #cursussen,#ouders, #gezin, #hoogbegaafd, #onderprikkeling, #overprikkeling, #inspiratie, #spiegelen,#geluk, #opgroeien, #verbinding,#zelfvertrouwen, #weerbaarheid,